Μου ζητάς να πω την ιστορία μου. Και η αλήθεια είναι πως δεν είναι εύκολο· όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί κάτι μέσα μου αντιστέκεται .
Ποια από όλες τις ιστορίες θες να σου πω, γιατί δεν είμαι μια αλλά πολλές. Η σειρά που θα τις τοποθετήσω αλλά και ο τρόπος που θα τις αφηγηθώ θα δημιουργήσουν μία ιστορία . Μπορώ όμως να τοποθετήσω τα κομμάτια με διαφορετικό τρόπο… Δεν υπάρχει μία σταθερή εκδοχή, αλλά κάθε φορά που τα συνθέτω, προκύπτει μια άλλη ιστορία. Κομμάτια που πάνε μπρος και πίσω, ίδια ή λίγο αλλιώς, σαν μοντάζ σε ταινία.

Η ίδια ταινία, κάθε φορά διαφορετική.
Και με ποια μάτια να την πω , του τότε ή του τώρα; Τα μάτια του τώρα δεν είναι πια καθαρά είναι έμφορτα φίλτρων, πρισμάτων, εμπειριών. Και τί κάνει μια ιστορία σημαντική; Αυτός που τη λέει ή αυτός που την ακούει — και κυρίως, με ποια μάτια την ακούει;
-Την ιστορία μου την έχω φτιάξει εγώ;
-Η ιστορία μου έχει μεγαλύτερη αξία από εμένα?
Δεν ξέρω.

Ξέρω μόνο πως είναι δική μου και είναι μοναδική, όπως είμαι κι εγώ.
Ξέρω πως έχω μια πορεία που αποτελείται από διάφορες και διαφορετικές ιστορίες, μία από αυτές τις ιστορίες είναι ότι νόσησα από καρκίνο. Δεν είμαι ο μόνος , και ευτυχώς σε όλο αυτό δεν είμαι μόνος.
Και ξέρω σίγουρα είναι ότι αυτό που θέλω να κάνω τώρα έχει μεγαλύτερη αξία από την όποια ιστορία μου.

Γιατί δεν το κάνω μόνο για μένα, αλλά μέσα από εμένα — αξιοποιώντας την ιστορία μου, το τραύμα μου, την εμπειρία μου.